بود ، امام عليه السلام براى رام كردن او در اين نامه از تمام طرق ممكن استفاده فرموده تا در فكر او تأثير بگذارد . در تواريخ آمده است كه معاويه بعد از اين نامه حاضر به مبادلهء اسيران عراقى و شامى با يكديگر شد ، زيرا امام چنان كه قبلا هم اشاره شد در ذيل اين نامه به مسألهء مبادلهء اسيران پرداخته است . تعبير به « جَوَامِعُ الْأَقْدَارِ » از قبيل اضافهء صفت به موصوف است و معناى آن « مقدرات فراگير و جامع است » زيرا بعضى از مقدرات جنبهء شخصى دارد ؛ ولى بعضى جنبهء فراگير و امام عليه السلام در اينجا به مقدرات فراگير كه دو گروه را در برابر هم قرار مىدهد اشاره فرموده است . جملهء « حَتَّى يَحْكُمَ اللَّهُ بَيْنَنا وَهُوَ خَيْرُ الْحاكِمِينَ » برگرفته از آيهء 87 سورهء اعراف است كه در آن گفت‌وگوى شعيب با قوم سركش خود آمده است . * * *